De wintermaanden, wij paardenmensen ervaren dit wellicht iets anders dan de mensen met een binnen hobby. Niets te klagen hoor, want wij genieten net een beetje harder van de eerste lentedag. Maar goed die winter, we moeten erdoorheen en er het beste van maken.
Op een donkere avond op stal. De rijbaan is goed, het licht brand, lekker rijden. Oh het is wel heel donker op stal, en er zijn wel schaduwen in de baan. Je dekt jezelf alvast in, want jouw paard houd niet van donker. Nee dat vind hij helemaal niet fijn. En die schaduwen van de lampen. Maar goed, je gaat wel rijden hoor. Maar het is fijn als het weer voorjaar is. Spanning loopt op, hé waarom staat je paard nu niet stil met opzadelen, normaal heeft hij hier nooit last van. Ja zal wel komen doordat het zo donker is.
Nou kom op, niet je buik uitzetten met aansingelen, hè verdorie, je wilde even snel zadelen en erop.
Nou kom maar mee. Oh dat zijn donkere hoeken in de baan, nou rijdt maar een beetje in het licht van de lampen, dat is vind je paard ook fijner. Het is in ieder geval niet zo koud, het zweet gutst van je lijf. Je hartslag op je sportwatch doet ook lekker mee, en je hebt alleen maar gestapt..één rondje.
Je paardenmaatje heeft er zin in, je bent scherp op de omgeving (onbewust) en je paard is scherp op de omgeving (heel bewust 😊), zie je hij houd niet van donker. Even een rondje draven, dan is het wel goed, die kleine voltes op het midden, in het licht van de lampen, worden ook saai. Rondje draven, oh wow, hij is scherp. Huh waarom niet door die hoek? Nou stop maar, zie je nou, je paard houd niet van in het donker rijden.
Is dit een situatie die je herkent, bij jezelf, of wellicht heb je het eens zien gebeuren.
Uitgesloten dat paarden zeker mogen kijken of opschrikken. In bovenstaande situatie zie je duidelijk dat er een spanning wordt opgebouwd vanuit de ruiter, er worden scenario’s in het brein van de ruiter gemaakt, er wordt adrenaline aangemaakt, zweet breekt uit en de hartslag gaat omhoog. Het brein van de ruiter wordt in opperste paraatheid gebracht om te vluchten, veiligheid voor alles. En dit alles..wordt doorgegeven aan het paard. Die eigenlijk de ruiter netjes volgt, alertheid en scherp om te vluchten, want dat is wat de leider aangeeft, dus als paard volg je braaf je leider.
Maar is de ruiter er niet om het paard gerust te stellen, om als leider aan te geven, deze rijbaan is veilig. Er zijn wat gekke donkeren plekken, maar wees gerust, daar rijden we samen doorheen. Ik ben bij je, en bij mij ben je veilig. Als de ruiter met deze gedachte was opgestapt, hoe zou de rit er dan hebben uitgezien, voor beide?